Opis

Ephebopus murinus (Mężec szkieletowy)

Ephebopus murinus – pochodzenie i środowisko naturalne

Ephebopus murinus występuje w północnej części Ameryki Południowej – głównie w Gujanie, Surinamie oraz Gujanie Francuskiej. Zamieszkuje wilgotne lasy tropikalne, gdzie prowadzi naziemny tryb życia, kopiąc głębokie nory.

• Pochodzenie: Gujana, Surinam, Gujana Francuska
• Środowisko: wilgotne lasy tropikalne
• Tryb życia: naziemny, silnie kopiący

Ephebopus murinus – wygląd i cechy charakterystyczne

• Ciało: czarne
• Karapaks: jasnobrązowy lub beżowy
• Odnóża: czarne z białymi lub jasnobeżowymi pasami
• Odwłok: czarny, pokryty włoskami
• Włoski parzące: umiejscowione na nogogłaszczkach
• Samice masywniejsze, samce smuklejsze

Ephebopus murinus – wielkość i tempo wzrostu

• Długość ciała samic: do około 5 cm
• Rozpiętość odnóży: do około 10–12 cm
• Samce mniejsze i delikatniejsze

Gatunek rośnie umiarkowanie szybko.

Ephebopus murinus – zachowanie i usposobienie

• Gatunek naziemny, szybki i płochliwy
• Większość czasu spędza w norach
• Może być defensywny
• Wykorzystuje włoski parzące z nogogłaszczek

Ephebopus murinus – wymagania hodowlane i warunki w terrarium

• Terrarium: naziemne, z grubą warstwą podłoża
• Temperatura: 24–28°C
• Wilgotność: wysoka (około 75–85%)
• Podłoże: wilgotne, umożliwiające kopanie
• Wystrój: kryjówki, możliwość budowy nor

Ephebopus murinus – informacje dodatkowe i poziom trudności hodowli

• Gatunek naziemny
• Włoski parzące na nogogłaszczkach
• Skryty tryb życia
• Dla średniozaawansowanych hodowców

Podstawowe informacje hodowlane

• czarne ciało z jasnym karapaksem
• odnóża z jasnymi pasami
• naziemny — wymaga grubego podłoża
• szybki i defensywny
• wysokie wymagania wilgotnościowe
• dla średniozaawansowanych